Ervaringen: eigenaars vertellen

 

BrunVan het baasje van Bruno: Gedragsproblemen worden in veel gevallen veroorzaakt en/of verergerd door pijn en ongemak. Bruno is daar geen uitzondering op. Hij is sowieso al snel gestrest. Maar ook snel overprikkeld. En daarnaast erg reactief. Eigenlijk is het een soort vicieuze cirkel die hij zelf in stand houdt. Enerzijds door zijn vele angsten. Sommige aangeboren, sommige later ontstaan. Anderzijds door leer ervaringen die helaas niet allemaal even positief zijn geweest. Hij heeft de pech dat men hem snel wantrouwt vanwege zijn uiterlijk. Jammer… want als je hem de kans geeft, is hij helemaal niet zo eng. Integendeel zelfs.

Dankzij Lies kan Bruno niet enkel zijn favoriete sport blijven uitoefenen, maar is hij ook weer op de goede weg om meer vertrouwen in de mensheid te krijgen. Hij zit nu stukken beter in zijn vel. En wanneer het slechter met hem gaat, weet ik dat het tijd is om een nieuwe afspraak te maken. Bruno ondergaat de behandelingen met plezier. Wellicht omdat hij ondertussen begrepen heeft dat het hem écht deugd doet.

“Bij zijn laatste behandeling heeft Bruno dat wel erg duidelijk gemaakt. Plots lag hij daar. Op zijn rug, vol vertrouwen, alsof hij je al jaren kent. Dat is zijn manier om te laten zien dat hij iemand heel graag heeft. Iets dat hij enkel bij ‘zijn mensen’ zal doen. En meteen ook het grootste compliment dat hij je ooit zal kunnen geven…”

Dus Lies, doe vooral zo verder. Ik hoop dat je in de toekomst nog vele honden en paarden mag helpen!

 

Deze kLalouleine sportieve man is een tijdje geleden aangevallen waardoor er ernstige bloedingen en inwendige kneuzingen waren vastgesteld!! Na een herstelperiode hebben we terug de sport hervat. Toch was er een duidelijk verschil in zijn loophouding tot ik voor kort contact had met Lies Wauters. Na één behandeling waarbij er 3 wervels niet op z’n plek zaten, spurt deze kleine man het plein over beter dan ooit! Bedankt Lies voor deze behandeling en een stevige poot van Lalou.

 

Mouse

 

Mijn border collie, Mouse, is helemaal weg van agility, altijd super enthousiast en vol adrenaline om aan de slag te gaan. Natuurlijk vraagt dit springen en kort draaien veel van een hondenlichaam. Als wij zelf een pijntje hebben dan is dat duidelijk maar onze honden laten het dikwijls niet direct merken. Bij Mouse zag ik op training, wedstrijd of wandelen niks abnormaals maar thuis in alle rust merkte ik dat ze niet meer in de zetel sprong en dat ze er precies meer moeite mee had. De consultatie bij Lies heeft ervoor gezorgd dat Mouse weer happy de zetel induikt, want ja, na hard sporten of wandelen is een tukje in de zetel wel verdiend. Er zat hier en daar toch iets niet helemaal ok. Dank u Lies, en dikke poot van lebberkont Mouse.

 

 

Twinkle

 

Ook mijn kleine hondje, Twinkle, heeft daarna bij Lies geweest. Zij had niet direct een probleem maar het is ook een agility – hond, een kruising beagle/poedel. Tijdens de sessie bleek toch dat er bij haar iets vast zat. Zoals ik al zei, ze laten niet direct iets merken, onze viervoeters. Het is in ieder geval een sterke aanrader voor elke hond en zeker voor elke hond die een sport beoefend. Dikke merci Lies en dikke poot van wemelgat Twinkle. Je ziet ons zeker nog een keertje terug.

 

 

 

Deze hovawart-reu had regelmatig last aan zijn linkervoorpoot. Na lange wandelingen of bvb. ook bij het steunen van z’n pootjes op iemand zijn schouders, gaf hij duidelijk aan dat hij pijn had. Tijdens de behandeli11084604_981881508490392_351517214_nng was het duidelijk dat Kody blokkaden had ter hoogte van de overgang van de borstwervels en de lendenwervels, in het midden van de thorax en ook in de nek zaten er probleemzones. Achteraan zat het probleem aan de rechterzijde, wat na verloop van tijd geleid heeft tot de problemen met de linkervoorpoot. Na de behandeling werd Kody een herstelschema meegegeven. Sinds de behandeling, bijna een jaar geleden, heeft Kody geen last meer gehad aan z’n voorpoot.

 

Nouki

 

Hallo Lies, een klein verslagje van Noeki. Dank zij jou heb ik terug een vrolijk en speels hondje. Het zetel hondje dat voorheen met stijve achterpootjes liep is na de behandeling stilaan terug verandert in een vrolijk speels hondje, bedankt hier voor.

 

 

 

Max huppelt nog niet zo lang op deze wereldbol rond. Ondanks z’n jonge leeftijd heeft hij al heel wat verhalen te vertellen. Niet dat deze poedel kan praten, maar z’n lichaam spreekt voor zich. Of beter: sprak voor zich. Want momenteel voelt Max zich heel wat beter dan toen. Toen Max 4 maand oud was, werd hij aangevallen door een andere hond. Niet zo lang daarna werd er voor hem een nieuwe thuis gezocht, en ging hij terug bij de fokster wonen. Deze zag dat er iets mis was, en een grondig onderzoek gaf haar daarin gelijk. Op een MRI werd duidelijk dat zijn nekje gebroken was en de breuk niet netjes was geheeld. Er waren ook best wat verklevingen te zien. Ook in zijn gedrag was dit duidelijk. Max was niet speels en gedroeg zich absoluut niet zoals een pup dat hoort te doen. Ten gevolge van de pijn was hij veel te rustig en stil. Max had in z’n rug bovendien ook een kromming wanneer hij stapte. Hij kon niet normaal stappen. Zware pijnstilling was dan ook noodzakelijk.

vico rxRuim 6 weken na het ongeval werd Max door mij behandeld. De breuk was toen geheeld, maar de pijn was nog steeds aanwezig. Hij toonde nog steeds een abnormale gang. Het werd duidelijk dat Max vaak krabde in z’n flank, net op de plaats waar z’n rib gebokkeerd was. Bovendien had hij ook best wat blokkaden in z’n jonge lijfje, ten gevolge van de aanval en de verklevingen. Zo’n behandeling is voor het lichaam van een hond behoorlijk intensief. Max was dan ook best moe tijdens en na de behandeling. Kort na de behandeling was duidelijk dat hij veel beter liep, niet alleen rechter maar ook met meer tempo. Zoals vaak te zien is na een behandeling, had hij de dagen nadien opnieuw last. Het lichaam heeft even de tijd nodig om opnieuw om te leren gaan met dit nieuwe evenwicht en afvalstoffen die vastzaten door de blokkaden moeten afgebroken worden door de lever. Een weekje later was Max een vrolijke, ‘maffe’ pup, die duidelijk minder pijn had. Hij ging met sprongen vooruit. Hij bleef echter nog steeds krabben in z’n flank. Daarom werd Max 6 weken nadien nogmaals behandeld. Het was al vrij snel duidelijk dat hij een hele andere pup was. Van de rustige Max was gelukkig geen sprake meer. Hij gedroeg zich zoals vrijwel elke pup zich gedraagt tijdens een behandeling: als een echte ‘wietelaar’!

Osteopathie kvicoan uiteraard een breuk niet genezen, laat staan rechtzetten. Wat ik met Max z’n verhaal wil duidelijk maken, is dat er na een ongeval vaak meer aan de hand is dan wat zichtbaar is op medisch beeldmateriaal. Ook blokkaden kunnen ontstaan door een gevecht, maar eveneens door een val of een sportongeluk. En ook deze kunnen de hond veel last geven.

Ik wens de eigenares/fokster van Max nog een hele fijne puppytijd toe. Dat hij nog veel vrolijke streken mag uithalen. 😉